นิทานพื้นบ้าน ถือเป็นมรดกล้ำค่าของคนไทยที่ควรรักษา

     นิทานพื้นบ้าน เรื่องนี้ เกิดขึ้นที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เรื่องมีอยู่ว่า มีป้าคนหนึ่ง เป็นคนอารมณ์ดี และ ชอบทำบุญทำทานวันหนึ่ง แก่ก็ลงไปกลางทุ่งนา เพื่อหาของกิน ไปวัดตอนเช้า  ของกินกินก็หายากมาก แก่ก็ไปขุดหาหอย หาจนเที่ยง ก็ยังไม่ได้มากเท่าไหร่  แก่ ก็เริ่มเหนื่อย เลยไปนั้งพักไต้ร่มไม้ จู่ ๆ ก็ก็ได้กลิ่น เหม็นขึ้นมา ก็ก็ว่า เหม็นอะไร แก่ก็จับหอย ขึ้นมาดม ที่ละลูก ดมแล้วก็โยนทิ้งไป จนหอยหมด เพราะแกนึกว่า หอยมันเน่า แต่เมือ ทิ้งหอยจนหมดแล้ว ก็ยังไม่หายเหม็น แกเลยก้ม ลงไปดู ... ของแก่ แล้วก็มือลงไปจับ.. แล้วก็ดมดู แค่นั้นแหละ แถมจะเป็นลม เพราะมันเหม็นมาก แก่เลยด่า "เพราะมึงนี้แหละที่ทำให้กูทิ้งหอยจนหมด." พลางแกก็ใช้มือตบอลงไปอย่างแรง เท่านั้นแหละ แก่มองลงไปเห็นอะไรปลิ้นออกมา " กูตบแล้วยังมี แล้บลิ้น ใช่กูอีก " แก่ก็บตบอีก จนแก่ เยี้ยวแตก "ตบแค่นี้ทำเป็นสำออย ร้องให้ เดี่ยวคนเลี้ยวควายก็มาเจอหรอก" ฮ่า ๆๆๆๆ จากนั้นแก่ก็หาหอยต่อไป